Doğduğumdan beri Serencebey’deyim. Çocukluğumda eski bir çubuklu formam vardı; bu yokuşlarda bir aşağı bir yukarı top oynardık. Aklımızın çok ta ermediği bir ailenin fertleri olduğumuzu yine de hissederdik. Yazımın tamamı bu büyük ailenin iç konularıyla ilgilidir ve dertleşmek maksadıyla yazılmıştır.

 

 Başkanımız: "Quaresma gibi yıldızlarla şampiyonlukları kovalayacağız" dedi. Ertesi gün yeni sezonun boş söz düellosunu erkenden başlatan değerli bir yöneticimiz (Hazindir ki kendisi bir dönem TFF bünyesinde yöneticilik yapmış eski bir federasyon yetkilisidir.) yeni yönetimin bu ilk olumlu icraatıyla beraber “Biz ne kadar yıldız alırsak alalım, Türk futbolu Kadıköy'den yönetiliyor.” ifadesini kullandı. Vah Beşiktaş’ım vah.

 

 "Beşiktaş, bir başarının etrafında toplanan insanların oluşturduğu bir kültür değildir. Beşiktaş, bir kültürün etrafında toplanan insanların başarısıdır. "diyen başkanımızın daha birçok sözü gibi takımı ligden çekme sözü de yerde kaldı. Ya gereği yapılmalıydı ya da o söz söylenmemeliydi. Bir mücadele varsa sonuna kadar gidilir. Kulübü de kapatmak bir seçenektir. Bir tepkidir. Günün birinde Valide çeşme Kulübü, Akaretler veya Serencebey Spor Kulübü gibi bir kulüp bayrağı taşımaya devam eder. Aynı ilke-fikir birliği Türk futbolundaki mevcudiyetini ve mücadelesini devam ettirir. (Kulübün adı bir fetiş, bir imaj, bir tapınma nesnesi değildir, olmamalıdır. Esas olan "emeğe, adalete, hakkaniyete olan inanç aynı zamanda rakibin emeğine saygı" gibi başkanımız tarafından aynı konuşmada zikrettiği birçok temel ve sportif ahlak ilkesinin içinde bulunduğu temellerimizdir.)

 

Bu çok duygusal, hayalci bir yaklaşımdan sonra, değerli yöneticimizin  “Biz ne kadar yıldız alırsak alalım...” düzeni değiştiremeyiz çaresizliği’ni kıracak reçete nedir? Aslında bunu kimse bilmiyor. Sonuç olarak ne yaptığını bilmeyen; felsefi, fıkhi birikimi olmayan yöneticilerin Beşiktaş tarihine olumlu katkı yapmasını beklemek, tesadüflerin lehimize işlemesini beklemektir. Günümüzde ‘şanlı kulüp olma’ vasfı zayıflarken, kulüplerin ‘zengin kitle kulübü olma’ hedefleri güçlenmekte, çoğu bu modeli örnek almaktadırlar. Maalesef bu noktada, Beşiktaşımız yönetim olarak hafızaları taze tutan, gidişata direnir bir görüntü vermemektedir. Yalancı pehlivanlık konumunda bir ileri bir geri sallanmaktadır.

 

Peki, “Büyük” taraftar grubumuz Çarşı umut bağlanacak durumda mı? Binlerce Çarşı Grubu taraftarının bütün bir sezon, maç günleri ailelerimizin çocuklarıyla beraber çarşı alışverişine çıktığı gündüz vakitlerinde çarşıyı ne hale getirdiğini anlatırken sıkılıyorum. Hepimiz bunu görüyor ve biliyoruz aslında. Küçük çocukların kursa gittiği güzergâhta, içki bir şey değil; 20 adım ilerisinde pasajın, 40 adım ileride de caminin umumi tuvaleti varken uluorta, kitapevinin duvarına, ayaküstü hacetlerini görüyorlar. Torbacılardan ot alıp; sokakları toz duman ve kokusuna boğuyor; pornografik marş ve küfürler söylüyorlar. Kendimi de katarak söylüyorum semt sakinleri bu konuda tepkisiz. Esnaf sadece kazancını düşünüyor olmamalı, fakat yapılacak pek de bir şey yok gibi. Bu noktada mülki idare amiri, kulüp yönetimi, idarecileri ve ilçedeki birimler nereye kadar müdahil olabilir. Sonuç olarak Çarşı Grubu'nu toplumsal konulara duyarlı, insani değerleri yüksek bir topluluk olarak görüp onların içgüdülerine güvenmekle de bir yere varılamayacağı açıktır. En azından kendilerine gelmeleri gerekir.

 

Yazımda ölçüyü kaçırmış olabilirim. Büyüklerimden ve cefakâr Beşiktaşlı kardeşlerimden özür dilerim.

 

Saygılar,